55 Uur na het vertrek uit Schiphol arriveert het Seamount zeekajakteam in Koror Palau. Een vliegreis die ons over Houston – Hawaï en Guam voert. Driekwart van de wereld rond om de bestemming te bereiken. Na intensieve bemiddeling van QAS reisbureau blijkt alleen de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij Continental bereidt de expeditie uitrusting van het zeekajakteam te vervoeren als incheck bagage.

Maar wat is 55 uur om het paradijs te bereiken? Normaal gesproken duurt dat een leven lang en dan moet je je nog voortdurend uitsloven ook. En een paradijs mag Palau zeker genoemd worden. Ondanks de ervaringen van een kwart eeuw van zeekajak en bergsport expedities over de gehele wereld, overheerst dag in dag uit de verwondering over de beelden die op je netvlies komen. Zo nu en dan in ongeloof knipperen verandert daar niets aan, het ligt niet aan je ogen. Je gelooft gewoon eerst niet wat je ziet. Het kleuren palet van onbenoembare blauwtinten. Als relatief punt dient de lucht, die kan zeker als kobalt blauw gezien worden. De oceaan en de lagunes, de geïsoleerde zoutwatermeertjes met hun volstrekt eigen ecosysteem, ze presenteren zich in marine blauw, pthaloblauw, turkoois, turkoois maar dan lichter, kobalt maar dan donkerder. Glashelder water boven een koraal rif. Na enige tijd probeer je het maar niet meer, laat je de kleuren maar door je heen vloeien terwijl de scherpe boeg van je zeekajak er als een scalpel doorheen gaat.

Tijd vervaagt, weer zo’n overduidelijk paradijselijk verschijnsel, de eeuwigheid wordt hier aanraakbaar. Tot 18.00 uur scherp, dan gaat na een korte kleuren uitbarsting aan de hemel het licht abrupt uit. Het invallen van de duisternis is in de tropen een understatement. Niet gehinderd door licht vervuiling vertoont zich een exotische sterrenhemel met Orion recht boven je hoofd. De wind ruist nu enkel nog zacht door de palm bladeren. Die slaapt daar ’s nachts volgens oude Palauaanse legendes. Maar rust is betrekkelijk tijdens een tropische nacht, er komen wezens tot leven die ritselen, knerpen, fluiten, krijsen. Tijdens de nacht dat we bivakkeren in een met onze machetes uitgehakt stuk jungle ben ik er heilig van overtuigd dat Makaken de bomen verlaten hebben en onze kajaks aan het uitpakken zijn. Die nacht is er niemand die de tent uit moet om te plassen.

Palau wekte jaren geleden al onze interesse na het lezen van het boek " de gelukkige eilanden" van Paul Thouraux. Thouraux, een schrijver van reisverhalen en auteur van de roman (later verfilmd) Mosquito coast maakt een reis door Micronesië en Polynesië op zoek naar het levensgeluk op deze eilanden. Dat hij op dat moment zelf niet zoveel levensgeluk ervaart weerspiegeld in zijn cynische beschrijvingen. De Paluanen daarentegen zijn een rustpunt van vriendelijkheid in zijn verhaal. Een ervaring die wij ruimschoots delen met Thouraux. Het zijn geen engelen in Palau maar met Palauanen in het paradijs ben ik dik tevreden. In de vier weken dat wij met de zeekajak langs de eilanden van Palau zwerven ontmoeten we gastvrijheid, behulpzaamheid, geïnteresseerdheid en vriendelijkheid.

Dat wij reizen met kajaks maakt zeker een opening naar dit volk dat zelf eeuwen geleden per outrigger canoe op Palau aankwam. Ook in het heden hebben Palauanen een sterke band met de zee. Een band die wij delen met ze. " Are you guys studying something" (bestuderen jullie iets?) is dan ook het mooiste compliment dat ons gemaakt is. Men kan ons kennelijk niet in de categorie toerist onderbrengen en dan blijft vooralsnog de categorie wetenschapper over. Omdat wij geen wetenschappelijk onderzoek verrichten heb ik uitgelegd dat wij reizigers zijn die met onze eigen ogen de natuur van Palau willen aanschouwen en de mensen die in Palau wonen ontmoeten. Daarom reizen wij per kajak omdat we anders veel te snel overal aan voorbij gaan. Een instemmend hummmm…. En een lichte hoofdknik van de Paluaan sluit onze conversatie af.