|
British Virgin Islands 2001
JUNGLEHOL
Dat de hurricane "Olga’ rondwaart in de eerste week van ons verblijf
en daarbij 6 meter hoge golven op de rotsen laat exploderen lijkt een ongewenst
oponthoud. Echter voor ieder afzonderlijk team lid komt deze van
"boven" opgelegde extra acclimatiseertijd eigenlijk als een geschenk
uit de hemel. Mond en klauwzeer, reorganisatie en een sterfgeval in de familie
hadden het voorgaande jaar ieder in zijn eigen beleving getekend. Enkele dagen
na onze aankomst begint het verblijf in het "donkere junglehol" ook
aangename kanten te tonen. De termieten proberen wel met grote toewijding onze
keukentafel in te korten maar het is ongekend koel voor een plek in de tropen.
Het opbouwen van de vouwkajaks is daardoor eens een aangename bezigheid.
 REEFSHARK
Tegen het eind van de week zijn de golven terug gelopen tot maar 3 meter hoogte
en is "Olga" vertrokken richting Atlantische oceaan. Wij vertrekken
naar "Jost van Dyke" het eerste eiland op onze route. De "Stressfree
bar" op de kampeerplek doet zijn naam eer aan en het scheelt een haar of we
komen niet meer weg van het eiland. Tijdens de spectaculaire ronding van Jost
van Dyke hebben we de eerste "life" ontmoeting met een haai. De
duidelijk aanwezige rugvin hoort bij een drie en halve meter lange Caribbean
Reef Shark. Een niet ongevaarlijke soort maar wij maken geen deel uit van zijn
menukaart. Tijdens de ontmoeting hangt er een zware rotte vis lucht boven het
water, onze vriend heeft kennelijk zojuist gegeten.
KEEP IT COOL
Sandy Cay is een eilandje dat zo uit een tekenfilm weggehaald is (met rond
cirkelende haai). De ochtend na het bivak besluiten we dit eiland Sandy Fly te
hernoemen. Geen enkel probleem met onze buurman de haai maar wel met duizenden
halve millimeter grote bijtvliegjes. Soopers Hole is de laatste mogelijkheid om
proviand en drinkwater in te slaan voor een week. Kaviaar, Franse wijnen,
Camembert kaasjes, verse groenten, "you name it" en het ligt er te
koop. We geloven onze ogen niet. Maar hoe houden we het goed in de kajaks bij 35
graden celcius en dik 90% lucht vochtigheid? Twee dagen later geven de kajaks al
met een lichte compost geur te kennen dringend uitgeruimd te willen worden.
EEN GOED ARGUMENT
Windkracht 5 tot 6 beaufort pal op kop in combinatie met de doorkomende Zuid
Equatoriale stroom die uiteindelijk in 3 knoop tegenstroom resulteert kosten ons
6 uur varen naar de eerste van de reeks piraten eilanden aan de zuidkant.
Slechts 10 minuten voordat de duisternis invalt spotten we in de verte een
lichtgeel streepje dat mogelijk een strandje is. We landen in de duisternis en
Marco blesseert lelijk zijn knie op de gladde rotsen. Hoger op de kant voelen we
zand. We zetten de tenten op in
 het ondoordringbare donker, geen idee waar of
hoe we bivakkeren. In de eerste lichtstralen van de zonsopkomst ontvouwt zich
een paradijselijke plek rondom onze tenten. De lange tocht van voorgaande dag is
een geweldig argument om hier te kunnen blijven logeren. Snorkelen,
fotograferen, dagboekje bijschrijven, temperatuur van het bier controleren en
voorbij is alweer de zoveelste mooie dag.
YOHO….YOHO… and a bottle of rum
Pelikanen en Brown Boobies zijn onze vaste luchtescorte tijdens de
verkenning van de Piraten eilanden. Mega schatten moeten hier en daar nog
begraven liggen. 40 voetschreden naar het westen waar de volle maan op
middernacht met zijn stralen door de "hangmans tree" schijnt.
Maar wij hebben onze handen vol aan de getijdestroomversnellingen rond de
rotskapen. De golfhoogtes lopen daar zo stijl op dat Marco voorzichtig
informeert "hoe hoog zijn deze golven nou?" en Roel eventjes geen hand
meer vrij heeft om te fotograferen. Het verblijf op Dead Chest, een legendarisch
piraten eiland, waar wij gedacht hadden een feestje te vieren met de spoken moet
worden afgelast, kust totaal onl andbaar. Lekkere jongen hoor, die Blackbeard om
hier een deel van de ruzie makende bemanning af te zetten met 1 pistool, 1 zak
kruit met kogels en 1 fles rum.
ZWAAR WEER
Weersomstandigheden wisselen elkaar in hoog tempo af. Peddelend door buien
en squals vinden we een onbewoond eiland dat we geheim houden. Als de zon
doorbreekt en een regenboog zich over het eiland heen spant willen we weer niet
weg. Een eigen zeebad voor de deur en nog voldoende voorraden, no problem. Maar
de Weather Radio van David Jones voorspelt een tropische depressie die over
enkele dagen de Virgins bereikt. En zoals David altijd zijn weerbericht
eindigt:" Remember, whether you do or wether you don’t, it all depends
upon the weather". Wij zetten onze vlucht route uit, een lekkere lange trip
waarbij we tussen de "Dogs" doorvaren. Weer van die eilanden waar je ohh,.. en ahh,.. van zegt, maar de wind neemt al merkbaar toe. Op het laatste
stuk hebben we wind mee maar de snelheid van de kajaks lopen op tot 8 knoop en
duiken regelmatig van de steile golven af onderwater. Het gevaar van een looping
met volle kajak dient zich keer op keer aan en is slechts te beheersen door de
snelheid uit de kajaks te halen. Na een adembenemend moment rond een scherpe
rotskaap vinden we een bivak tussen het struikgewas op Little Camanoe. Het
weerbericht stemt ons ’s avonds niet gerust en eerder dan gepland steken we de
volgende dag over waar we aan leggen op het piepkleine strandje voor het
guesthouse. Terwijl we de uitrusting gereed maken voor de terugreis breekt het
noodweer los. Wij proosten op de goede afloop met een Carib biertje.
| 
